377

هرموقع میرم تو فهرست وبلاگ دوستان و به بقایای یسری وبلاگ متروک سرک میکشم یه حسی بین بغض و لبخند و دلتنگی و خلاصه یه حس چپ اندر قیچی میاد سراغم!

انگار نه انگار از پست های آخر بعضیاش بیشتر از 10-12 سال گذشته!

اون آدما الان کجان؟ زندگی با کسی که یه روزی دغدغه ش پست بعدی وبلاگ و کامنت گذاشتن برای وبلاگ دوستاش بود چکار کرده؟

زندگی قشنگه هنوز براش؟

برای من که نه به اندازه اون روزا...

این علاقه من به نگه داشتن چیزها (اشیا و خاطرات و...) نمیدونم خوبه یا نه!

اما میدونم که نگهداشتن آدما یا بهتره بگم تلاش برای نگه داشتنشون کار درستی نیست

هنر رها کردن یکی از قشنگ ترین مهارتایی بود که هرچند کمی دیر، ولی خب بلاخره باهاش آشنا شدم و از آشنایی باهاش هم خوشوقتم :)