314

یکی از مشکلاتی که چند وقته باهاش درگیرم و تصمیم داشتم بعنوان یه عادت ناخوشایند در سال جدید کنار بذارمش، ناتموم رها کردن عزم ها و درواقع نصفه نیمه کار انجام دادن بود. خیلی آزار دهنده و یجوریه خلاصه و حس خوبی بهم نمیده وقتی یک تصمیمی میگیرم که مثلا کاری انجام بدم و این تصمیم رفته رفته کم رنگ میشه و بعد یه مدتی هم (به نسبت اون انرژی اولیه) کلا فراموش میشه.

اصولا آدم جو گیری نیستم که مثلا یه دفعه تصمیم بگیرم کاریو انجام بدم و بعد هم نتونم از عهدش بربیام و نصفه نیمه بمونه. ولی خب چند وقتیه دل و دماغم اونجور که باید و شاید به کارا نمیره!

ولی خب یه تصمیمی اخیرا گرفتم که درموردش خیلی مصمم هستم و اینجا هم مینویسمش که هم سندی باشه برای اهمیتش و هم از وبلاگ نویسی هم در راستای اون تصمیم استفاده کنم.

سوای این تصمیم، کلا خلا تصمیم های خوب و سازنده رو چند وقته تو زندگیم حس میکنم و بهمین خاطر جدیدا تصمیم گرفتم که یکم تصمیم بگیرم! (پر تصمیم ترین جمله سال)

یکی دوتا تصمیم بزرگ. چیزی شبیه به ی آرمان! یه هدف خوب!

اون تصمیم اولی که ازش صحبت کردم در مورد یادگیری زبان انگلیسیه که خب پیشرفت خوبی داشتم همین چند مدت اخیر که شروع کردم به یادگیری. و قصد دارم در کنار این وبلاگ و شاید هم در همین وبلاگ مطالب و دست نوشته های روزانه ای رو به انگلیسی بنویسم. در کنارش هم گوش کردن به فایل های صوتی داستان و همچنین فیلم های زبون اصلی با زیرنویس انگلیسی رو شروع کردم.

یه سری تصمیمات جذاب تر و انگیزه مندانه تر هم هست که حالا بلخره یا من میگیرمشون یا اونا منو میگیرن!

پیش میریـــم . . .

+ تاریخ : ۱۳۹۶/۰۲/۰۶ به قلم : رضـــا |